Најголем проблем со кој што сме се соочиле е кога треба болничко сместување на некој корисник.При сместувањето на корисникот ни бараат 24 часовна поддршка од вработени лице во ПОРАКА НЕГОТИНО-НЕГОТИНО.
Третманот на лицата со посебни потреби во здравствените институции со години претставува предизвик кој најчесто се темели на ограничени ресурси, недоволна едукација на персоналот и недостиг на прилагодени услуги. Во минатото, здравствените институции ретко беа подготвени да одговорат на специфичните потреби на оваа група граѓани. Недостасуваше соодветен пристап, персонал со дополнителни обуки, инфраструктурна прилагоденост и координација меѓу здравствените и социјалните служби. Лицата со попреченост често се соочуваа со бариери – од недоволно разбирање и комуникациска поддршка, до ограничен пристап до редовни превентивни и специјализирани услуги.
Тие најчесто се третираат во рамки на стандардните здравствени протоколи, без да се земат во предвид нивните индивидуални потреби, комуникациски способности или специфични здравствени ризици. Поради тоа, многу семејства се соочуваат со долги чекања, неспоредлив пристап до услуги и чест недостиг на континуирана поддршка во примарно, секундарно и терциерно здравство.
Сепак, низ годините се појавија и позитивни примери кои покажаа дека со посветеност и партнерство може да се постигнат реални промени. Таков пример е Центар за помош на лица со ментален хендикеп ПОРАКА НЕГОТИНО НЕГОТИНО, која континуирано работи на подобрување на условите за лицата со посебни потреби во заедницата. Преку организирање едукативни работилници, индивидуална поддршка и работа со корисниците и здравствените работници во Неготино, покажаа дека системот може да стане значително попристапен и покоординиран кога се вклучуваат и локални здруженија, семејствата и стручните лица.
Денес делумно, состојбата е подобрена, но сè уште далеку од идеална. Тоа е се индивидуални случаи на здравствени работници кои ја разбираат потребата на лицата со попреченост. Во здравствените установи потребно е зголемување на свесност за потребата од индивидуален пристап, обука на персоналот за работа со лица со различни типови попреченост. Да има пристапност, модернизирање на услугите и полесна комуникација со семејствата. Сепак, предизвиците остануваат: нерамномерната подготвеност на здравствените институции, недостигот од системска поддршка, како и потребата за континуирани обуки и координативни тимови што ќе ја следат грижата за овие лица на долг рок.
Очекувањата за иднината се насочени кон создавање целосно инклузивен здравствен систем, во кој лицата со посебни потреби ќе добиваат приоритетни услуги кога е неопходно.
Ние работиме на поголема институционална отвореност, јакнење на локалните партнерства – особено со организации како нас, „ПОРАКА НЕГОТИНО НЕГОТИНО“, – како и развој на мобилни тимови, асистивни технологии и персонализирани здравствени планови.
Со комбинирање на институционалната поддршка и искуството на невладиниот сектор, идниот систем на здравствена грижа може да стане пример за вистинска инклузија. Таквата насока не само што ќе ја олесни секојдневната грижа за лицата со посебни потреби, туку и ќе придонесе за повисок квалитет на живот, поголема самостојност и достоинствен третман за сите.
